Category Archives: Personal Blog

Thank You God 🙏

I dream, I chase, I fall, I cry, I give up..

Then again, I look up, smile, and repeat myself until I reach where I am supposed to be because you keep reminding me of your presence in my day to day dealings.

Thank you, God, for keeping me in line and constantly feeding me with that teaspoon full of motivation that I require time and again.

I do wonder, where would I have been if it weren’t for you.

Much Love,

Chinchu Gibu

Just Believe..

 Look at the birds of the air; they do not sow or reap or store away in barns, and yet your heavenly Father feeds them. Are you not much more valuable than they? Can any one of you by worrying add a single hour to your life.

(Matthew 6:26-27)

Like many of you, I too have regular bird visitors in my garden. I see them everyday, and I started recognising them,(well, some of them). For some reason they seem to believe that there is food in my back garden. At least that’s what I think they are thinking, and hence gives me a sense of responsibility. And there are weeks when I work a couple of long days together and I kind of forget them. But as always I do remember to scatter some seeds in the grass as well, just in case, my schedule gets busier and that I don’t want them to go hungry.

There are days when my road gets a bit rough, my heart feels a bit low and my support system gets a bit dissociated. And when this happens, I look up to the sky and say, “Lord, don’t know why, I am not up to it today, but I know you are there, and I know we’ll make it”. Sometimes I think I kind of put pressure on God by burdening him with faith. And I guess it gives Him a sense of responsibility to keep me going, the same way I feel for my birds.

Well, why not leave it to him when we surely know that by worrying, we can’t add a single hour to our life anyway? And, Why not just believe, and leave it up to him, and let him deal with the rest?

Let’s take turns!! 🤭😂😂
In the plate.. 🙄
That’s Robin time..
🤗👀 my turn

The choices we make..

God is indeed great. He created the sun and also the shade. It’s up to us whether to choose the sun or the shade. Sometimes it’s the sun that we need and other times the shade. And that’s what life is all about.. the choices we make.

Much Love

~ Chinchu Gibu

Patience is a Virtue 😊

It’s no joke, guys!!

P.S. Yes. Restrictions are easing, most of us are vaccinated.. But remember: We still have rules and guidelines to follow. We remain strict in what we do and probably seem unnecessary to you. We don’t work just for ourselves if that’s what people think. We have a duty of care to the public, and also we have a family too. Because when you sat at home isolating, we have been through it all. So if we say no to something, it means nothing but simply no. What I have to say is, Let’s face reality, be respectful and move on.

Much Love, ~ Chinchu Gibu

People Watching: An Evening Activity.

As I entered the castle mall, I found a quiet corner near the railing where I could see both floors to view the place better through a spectator’s eye. I had to wait for my other half, so I decided to do some people watching. The skill I learned in my writing course and something I continue to develop day by day.

It was after a while, I came to a public space. I was nervous, but I had my mask on and fully vaccinated. But, that was all a belief, I thought; after getting another positive test with all those precautions a couple of months back, I sighed to myself, “well, there isn’t an end to this, is it?” I needed a desperate change of scene in my life like everybody else.

It was evening, time to finish work for many; shops were closing. I didn’t feel impatient at all. In my place, I stood leaning to the railing, watching people, but not watching as such, just eyeballing around, absorbing the movements and happenings, embracing the life that surrounds me.

The sight was not much different to other places; nearly empty escalators, a few people scattered here and there, covered faces with masks of different make and designs. A lady on the phone on the other side of the railing seemed to have a tough conversation; at times, I saw her stare to my side through the corner of my eye.

There were some teens there by the escalator—two on the top floor and one at the bottom. It looked like the girl was scared to use the escalator, and the guys from the bottom floor encouraged her to go down to them; when she stepped in, the guys took the escalator upwards. She wasn’t impressed. “Crazy guys, isn’t it?”. It reminded me of my school years. She showed a finger to them, as a rude gesture. But honestly, I thought that was funny. 🤭

There were a few groups of youngsters here and there chattering away happily. “Yes, I said happily, but how did I get that?” 🤔 Of course, their sounds and gestures gave a pleasant vibe. These days we are just a bunch of faceless people. I hoped that one day we would be able to smile at people without a cover-up and spread joy to one another instead of viruses.

A lady with a high visibility coat stood at the foot of the stairs leading to the food court. The area was temporarily closed since the pandemic. It looked like it was a vaccination centre. Time and again, I saw her looking my way, probably wondering about the idle soul that is simply “wasting” time. 😉Little did she know that she was also a part of my story today.

Meanwhile, I was interrupted by a phone call, and my husband’s photo appeared on the screen. I knew he was there, soon reality hit me, and I slowly came out of my writer mode. My people-watching session ended there, and I walked out to the entrance only to find him waiting for me. Holding each other’s hands, we walked through the bare lanes of the very familiar city once again for a little while before heading home.

Much Love,

~Chinchu Gibu

The Sign

It was a day off for both of us. We went to see our friends’ newborn. We spent some quality time after a long while. It was an hour and a quarter one side drive, but through the summer greens it was indeed an amazing experience.

On our way back, we had alternate spells of sunshine and rain, and sometimes both together.

And, do you know what I saw?

“…a beautiful double rainbow.”

I love rainbows and I see them often these days. But this one was an awe moment for me, as I have never seen one of this kind before.

People believe that rainbows are a good sign, especially double rainbows. I don’t know much about it.

However, it reminded me something else; indeed the covenant of God, the promise God made to Noah and all the living creatures on Earth:

And God said, “This is the sign of the covenant I am making between me and you and every living creature with you, a covenant for all generations to come:

I have set my rainbow in the clouds, and it will be the sign of the covenant between me and the earth.

Whenever I bring clouds over the earth and the rainbow appears in the clouds,

I will remember my covenant between me and you and all living creatures of every kind. Never again will the waters become a flood to destroy all life.

Whenever the rainbow appears in the clouds, I will see it and remember the everlasting covenant between God and all living creatures of every kind on the earth.” (Genesis 9:12-16)

🤗The Sign ☺️

Much Love,

~Chinchu Gibu

The Fear of Losing

Have you ever thought of losing your voice? Oh my God, scary, isn’t it?

Certain incidents or experiences in life haunts you for a while. Sometimes musing on such happenings give you a better understanding and even change your perspective on how your approach to certain things should be.

That day I was at work. A gracefully old lady in her nineties was heard talking in her room while I passed by the corridor. I knew there wasn’t anyone in the room. I just peeped in to check if she was alright. She was lying in bed, all comfortable. But, it was evident on her face that something was worrying her. She was seen staring at the ceiling and talking. She didn’t notice my presence. As I listened closely, her voice was trembling; as she continued, I heard her say:

 “ ….I don’t want to lose my speech. I am scared. The doctor in hospital said I can have another stroke. If I have one, I am going to lose my voice. Last time I had one, I remember how difficult I felt to be able to talk again. My brain was sending messages to my mouth, but I couldn’t speak. I felt so helpless. But I didn’t give up. I don’t want to lose my speech, it is a powerful way to communicate. I once had a friend, who couldn’t hear or speak. I remember once her mother couldn’t find her where she was as she wanted to call her for lunch. It was scary. I don’t want to lose my speech….”

I approached her and without startling her, I interrupted. Because I had to distract her from getting too upset, as already she was in the verge of tears. I sat beside her, gently held her right hand in mine. We talked and I tried to reassure her without her knowing. A smile, a touch, a few words is enough sometimes to calm people down. I only left the room after I saw her falling asleep. It was heartbreaking for me as I heard her pouring her heart out.

Many times, I wonder what’s going on in people’s minds. Mainly when I deal with people living with dementia or surviving after a stroke. While some people can express their feelings in words, some can’t. People can communicate a great deal with their eyes, with gestures, body language, even with behaviours and approaches. And many of us have learned about it too. But have we ever succeeded to acknowledge a person’s fear of losing something/someone?

Most of us live with some kind of fear in our lives. It’s not because we are weak, but because we value certain things more in life that we can’t accept to lose it. It could be a person, a thing, an emotion, a dream, a memory, an achievement, an exam, a sense, an opportunity or even ourselves. 

So the next time you hear someone talking about something that they are afraid of or worried about, will you be patient enough to spare a bit of time, sit with them and listen? I am sure they are not seeking solutions or easy answers, just an ear, and just the feeling that someone is near itself is enough to make the person feel better.

Much Love

~ Chinchu Gibu

ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ച .. The sight I saw..

ഒരു യാത്രാമദ്ധ്യേ ഞാൻ കണ്ട മനോഹരമായ കാഴ്ച.

“ഒന്ന് നോക്കിയേ ഈ പൂക്കൾക്ക് എന്തൊരു ഭംഗിയല്ലേ?” പ്രകൃതി എന്നും എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതാണ്. ചിലപ്പോഴെങ്കിലും ഞാൻ കാണുന്ന കാഴ്ചകൾ എന്നെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തുകയും അതേപോലെ തന്നെ ചിന്തിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യാറുണ്ട്. എന്താന്നല്ലേ?

ഈ പടത്തിലേക്കു ഒന്നൂടെ നോക്കിയേ ..

പോപ്പി പൂക്കൾ 🌸

ഇതൊരു പൂന്തോട്ടമല്ല. വഴിയരികിൽ വളർന്നു നിൽക്കുന്ന പോപ്പി പൂക്കൾ. ഇത്രെയും പുല്ലും കാട്ടുചെടികൾക്കും ഒക്കെ ഇടയിൽ നിന്നിട്ടും ഇതിന്റെ പകിട്ടിനു എന്തെങ്കിലും ഒരു കുറവുണ്ടോന്നു നോക്കിയേ..

ഒന്നോർത്താൽ ഇതുപോലെ അല്ലെ നമ്മളും, മനസ്സിൽ നന്മയുള്ള മനുഷ്യർ എവിടെയാണെങ്കിലും അവരുടെ ശോഭയ്ക്കു ഒട്ടും കുറവ് വരികയില്ല. ഏതു പ്രതികൂല സാഹചര്യമാണെങ്കിലും മറ്റുള്ളവർ എത്ര മോശമായിട്ടു ചിത്രീകരിച്ചാലും അവരുടെ മഹിമ ഒട്ടും കുറയുകയില്ല.

നമ്മൾ കാണുന്ന ഓരോ കാഴ്ചയിലും ഓരോ പാഠങ്ങൾ ഉണ്ട്.. പകൃതി നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന കൊച്ചു കൊച്ചു പാഠങ്ങൾ..

A scene I saw during a journey.

“Look at these flowers, beautiful isn’t it?” Nature always fascinates me. Sometimes the sights I see not only captivates me, but also makes me think about it profoundly. Wonder why?

Look at the picture once again..

Poppy flowers 🌸

What you see is not a garden. It’s just the poppy flowers I saw in the roadside. There is no compromise to its beauty, even though it stays with random wild plants and weeds. No matter the surrounding or the situation it’s in, it’s beauty overrules it all. Isn’t it the same for us people too. People with good heart always stay exceptional. No matter what life circumstances they are in or what people say about them, they always remain remarkable.

There is always a lesson in everything we see. Nature’s little lesson for life..

Much Love ❤️

~ Chinchu Gibu

നമ്മുടെ വലിയ പിഴ..

ചിലതൊക്കെ കാണുമ്പോൾ പറയാതെ വയ്യ

കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി കാണുന്ന വാർത്തകൾ വളരെയധികം മനസ്സ് മുറിപ്പെടുത്തുന്നുന്നവയാണ്. Truly devastating..

പെൺമക്കള് വെറും കച്ചവട ചരക്കാണോ? പൈസ കൊടുത്തു വിൽക്കാൻ ചിലർ, പൈസ ഡിമാൻഡ് ചെയ്‌തു വാങ്ങാൻ ചിലർ.

എന്നിട്ടോ ഒരു ആത്മഹത്യാ അല്ലെങ്കിൽ ദുരൂഹ മരണം. പിന്നെ ബഹളമായി കരച്ചിലായി #justiceforvictim campaign ആയി ചാനൽ ചർച്ച ആയി എന്ന് വേണ്ട സംസാരിക്കാനും അഭിപ്രായം പറയാനും ഞാൻ ഉൾപ്പെടെ ആയിരം പേരുണ്ടാവും.

സാക്ഷര കേരളം എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്ന നമ്മുടെ നാട്ടിൽ എങ്ങനെ ഇതൊക്കെ എന്ന് ഒട്ടും അതിശയോക്തി വേണ്ട. ഇതിൽ നമ്മൾ തന്നെ കുറ്റക്കാർ.

മരിച്ചു കഴിഞ്ഞു നമ്മൾ കാണിക്കുന്ന ഈ ശുഷ്‌കാന്തി ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നമ്മുടെ ഒരു വാക്കോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു bold ആയ തീരുമാനം എടുക്കാനുള്ള സപ്പോർട്ടോ നൽകിയിരുന്നെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ ഇന്നവർ നമ്മളോടൊപ്പം ഉണ്ടായേനേം.

നമ്മുടെ കാഴ്ചപ്പാടാണ് മാറേണ്ടത്. ജീവിതത്തിൽ തെറ്റുകൾ സംഭവിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികം. അത് അതിരു കടക്കാൻ നമ്മൾ നിശബ്ദരായി അനുവദിച്ചു കൊടുക്കുന്നതാണ് നമ്മുടെ പിഴ.

ഇത് എന്റെ മകളുടെ ലൈഫ് ആണ്, അവൾക്കു
നാളെ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടായാൽ ഞങ്ങൾ കൂടെ ഉണ്ട് എന്നൊരു ആത്മവിശ്വാസവും ഉറപ്പും
അല്ലെ മാതാപിതാക്കൾ നൽകേണ്ടത് . അല്ലാതെ മറ്റുള്ളവർ എന്ത് പറയും എന്ത് വിചാരിക്കും എന്നാണോ?

ആളുകളുടെ വായ് മൂടിക്കെട്ടാൻ പറ്റില്ല. ഇനി അങ്ങനെ വളരെ അധികം അഭിപ്രായം പറയാൻ വെമ്പൽ കൊള്ളുന്നവരോടു ഒട്ടും മടിക്കാതെ My life is none of your business എന്ന് പറയാൻ പഠിപ്പിക്കുക അല്ലെ വേണ്ടത്.

സഹനം മാത്രമാണ് പഠിപ്പിക്കുന്നതെങ്കിൽ സന്യസിക്കാൻ അല്ലെ വിടേണ്ടിയിരുന്നത്?

കൊലയ്ക്കു കൊടുക്കാനാണെങ്കിൽ വെറുതെ വളർത്തി വലുതാക്കേണ്ടിയിരുന്നോ?

ഒന്നോർത്താൽ ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നതിലും ഭേദം മരിക്കുന്നതാണെന്നു അവർ ചിന്തിച്ചതിൽ
തെറ്റ് പറയാൻ പറ്റുമോ?

നമ്മുടെ വലിയ പിഴ..

~ Chinchu Gibu

എന്റെ കുഞ്ഞതിഥികൾ

ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ പുറകിലും ഇവിടെ മിക്ക വീടുകൾക്കും ഉള്ള പോലെയൊരു പുൽത്തകിടി ഉണ്ട്. അവിടെ സ്ഥിരം സന്ദർശകരായ കുറെ പക്ഷികളും ഉണ്ട്. അവർക്കായിട്ടു എല്ലാ അവധിദിവസങ്ങളിലും ഞാൻ കുറച്ച സമയം മാറ്റിവയ്ക്കാറുണ്ട്.

അവരെ നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ നേരം പോകുന്നത് അറിയുകയേയില്ല. എന്റെ കിച്ചണിൽ ഞാൻ ചിലവഴിക്കുന്ന നേരങ്ങളിൽ അവരെനിക്ക് നല്ലൊരു എന്റർടൈൻമെന്റ് കൂടിയാണ്. ഇവരുടെ കിളിനാദവും കുറുകലും ഇല്ലാത്ത ഒരു പ്രഭാതമോ സന്ധ്യയോ ഇല്ല എന്ന് തന്നെ പറയാം.

ഇവരിൽ റോബിൻ, സ്റ്റാർലിങ്, കറുത്ത തൂവൽ ഉള്ള പക്ഷികൾ, കുരുവികൾ, പ്രാവുകൾ ഒക്കെ ഉണ്ട്. പലരുടെയും പേര് എനിക്കൊട്ടറിയുകയുമില്ല. എന്നാലോ എന്റെ വായിൽ വരുന്ന വിചിത്രമായ പേരുകളൊക്കെ വിളിച്ചാൽ ഒട്ടു പരിഭവം ഇല്ലതാനും.

എന്നാൽ ഒരു കൂട്ടം ഞാൻ പറയാം .. എന്താന്നല്ലേ? എന്റെ സന്തോഷങ്ങളിൽ ഇവരും പങ്കാളികളാണ്. എന്റെ വീട്ടിലുള്ളയാൾ ജോലിക്കു പോകുമ്പോൾ എനിക്ക് കമ്പനി ഇവരാണ്.

ഞാൻ അവർക്കായിട്ടു വെച്ചിരിക്കുന്ന തീറ്റയും കഴിച്ചു വെള്ളവും കുടിച്ചു കുറച്ചു നേരം അവിടെയിവിടെയായിട്ടു നടന്നും പറന്നുമൊക്കെ അവിടെയുണ്ടാകും. ചിലപ്പോൾ ചില കൊച്ചുവാർത്തമാനങ്ങളും പറയാറുണ്ട്.

എന്റെ ഒട്ടും ജഡ്ജ്മെന്റൽ അല്ലാത്ത കൂട്ടുകാർ.

ഒന്നോർത്താൽ അവർ എത്ര ഭാഗ്യവാന്മാരാ അല്ലെ .. അവരെ ഒന്നും തന്നെ ബാധിക്കുന്നേയില്ല.. ശരിയോ തെറ്റോ സത്യമോ കളവോ നന്മയോ തിന്മയോ സന്തോഷമോ സങ്കടമോ ജയമോ തോൽവിയോ ഒന്നും തന്നെ..

അജ്ഞത ആനന്ദമാണ് എന്ന് പറയുന്നത് എത്രയോ ശരിയാണല്ലേ..


Much Love,

~Chinchu Gibu